CONSTRUCTING EGO

constructing ego

Ματίνα Αργυροπούλου


 Απείθαρχη.
Σε όλα.
Συνέχεια.
Στην υποχρέωση,
στη θέληση,
στις επιθυμίες.

Ασυνεπής.
Στον πόνο,
στο νηφάλιο,
στις εξηγήσεις,
στην αποχώρηση,
ασυνεπής.

Εγώ φταίω.
Εγώ,
μόνο.
Μόνο εγώ,
για τότε.
Μόνο, εγώ.
Και για τότε.
Και για τότε.

Και για τώρα.
Ποιος είπε
ότι διαφέρει το τώρα.
Εσύ.
Αν το είπες εσύ,
τώρα που τα χέρια σου
αγρίεψαν και,
δεν συγκινούνται
από τα συντρίμμια,
να έρχεσαι από’δω.
Να περνάς.

Και να μην ξεχνάς.
Να μην ξεχνάς,
εμένα.
Εμένα.
Όσο κι αν προσπάθησες,
απέτυχες.
Να με αγριέψεις.
Απέτυχες.
Κι αν νομίζεις πως το κατάφερες,
να έρχεσαι από’δω.
Να περνάς.
Και να μην ξεχνάς,
τα δικά μου χέρια.
Τα μοναδικά που θα
ζωγραφίζουν για πάντα,
τα συντρίμμια.

Τα δικά μου χέρια, ζωγραφίζουν συντρίμμια.
Αν τα δημιουργούσα,
οι παλάμες σου θα μένανε ασυγκίνητες
στον χαμό.
Δεν έχω λόγο να δημιουργώ,
συντρίμμια.
Θα έρχομαι πάντα από ‘δω.
Θα περνώ,
και θα μαζεύω.
Ένα ερείπιο τη φορά.
Και δε θα ξεχνώ,
εσένα,
τον μοναδικό.
Τον ένα,
μικρότερο από τον χαμό
και ασυγκίνητο,
στο μεγαλείο μπροστά.

Εγώ,
δεν θα ξεχνώ.
Το αδελφικό μου χάος.
Και εσένα.
Τον ασυγκίνητο στο αίμα μου.

Submit a comment